05. mei 2019
In de lift staan we met zijn zessen. ‘Waar moet u zijn’, vraagt een oudere man die bij de deur staat. Hij komt op mij over als een bezoeker. ‘Op de vierde etage’, antwoord ik. ‘Daar kun je beter niet zijn’, zegt hij. ‘Dat is de ergste afdeling’. Ik ga een vriendin bezoeken in een verpleeghuis. We gaan nu 34 jaar met elkaar om. Ze is van achtergrond verpleegkundige, net als ik, al kennen we elkaar niet uit de zorg. Ze heeft een hersenbloeding gehad. Volgens haar echtgenoot heeft...
23. april 2019
Haar dorst is enorm. Maria verwijst over een film die ze ooit bekeken heeft. Hier herkent ze zichzelf nu in. Die film is gebaseerd op een in 1972 verongelukt vliegtuig met aan boord een jong rugbyteam. Het vliegtuig vloog hoog boven het Andes-gebergte op de grens van Argentinië en Chili. 27 Passagiers overleefden het ongeluk en wachtten in de extreme vrieskou op redding. Het eten is al gauw op en ze blijven in leven door de overleden collega’s op te eten. Uiteindelijk doden ze de zwaksten en...
01. juli 2018
Inmiddels is er ruim een jaar verstreken na haar diagnose eierstokkanker. De huisarts dwingt nu terminale zorg af. Dit houdt om meerdere uren per dag en 24-uurs zorg. Stiekem zie ik hier tegenop, want ze wil nog steeds ‘geen vreemden’. ‘Wat zal ik aantrekken in de kist?’, vraagt ze aan mij. ‘Ik kan mijn kleding niet meer aan. Met een joggingpak wil ik niet de kist in. Met mijn familie kan ik hier niet over kan praten. Ze zijn net als ik: als we er niet over praten bestaat het niet.’...
01. juni 2018
De fase waarin gericht wordt behandeld, verpleegd en verzorgd op de kwaliteit van leven is voorbij. We zijn aangekomen in de terminale fase. Deze zorg wordt gegeven aan patiënten die een levensverwachting hebben van drie maanden of minder. Bij deze vorm van zorg wordt geprobeerd nare ziekteverschijnselen te verlichten, zoals pijn, jeuk of benauwdheid. Ook wordt er steun geboden voor psychische klachten, zoals angst. Verder worden maatregelen getroffen om de laatste levensfase van de patiënt...
30. mei 2018
Er zijn een paar mini-feestjes georganiseerd rondom haar verjaardag. Eén door haar vriendinnen en één door haar familie. Ze denkt altijd aan verjaardagen van anderen en als ze zelf jarig is nodigt ze alle dierbaren uit. Deze komen allemaal of ze zeggen af met opgaaf van reden. In de periode vóór en na deze dag is ze altijd euforisch gestemd. Dit jaar kan ze zelf niets meer organiseren. Haar familie en vriendinnen laten het hier niet bij zitten. Ze vragen haar of ze iets mogen organiseren....
04. mei 2018
Zes chemokuren verder: haar internist besluit, dat het zo niet verder kan. De bijverschijnselen hebben blijvende schade en ernstige pijn veroorzaakt. Hij vindt het onverantwoord om door te gaan. Hij stelt een palliatieve behandeling voor. In plaats van genezing als doel is dan de focus verbetering van de kwaliteit van leven. Dit weigert ze, want medicamenteuze behandeling houdt in, dat ze sneller zal sterven. En ze is bang voor de dood. Ze is boos op de internist en alles en iedereen. Ze...
20. december 2017
‘Ik hoopte al, dat je een kerstboom in huis zou hebben,’ zeg ik bij binnenkomst. Op een prominente plek in de woonkamer staat een grote Noordman. De top reikt tot het plafond. De witte lichtjes zitten er al in en voor de helft is hij vol gehangen met allerlei zilverkleurige ballen en figuren. De lichtjes doet ze pas aan, als de kerstboom vol hangt met versieringen. Ze is de vorige avond doorgegaan tot twaalf uur ’s nachts. ‘Al val ik er dood bij neer,’ zegt ze, ‘de kerstboom zal ik...
14. december 2017
Vrijdagochtend, begin december. Ik trek de voordeur van mijn huis achter mij dicht. Zowel in huis, als buiten, is het koud. Twintig meter verderop ga ik het kantoor van Cuprum binnen. Ook hier is het koud. Ik besteed hier geen aandacht aan, want ik verheug me op mijn eerste zorgafspraak loze weekend dit jaar. Ik merk, dat mijn lichaam hieraan toe is. Pas als ik zelf in balans ben kan ik goed zorgen voor de ander. ’s Avonds kom ik weer thuis en de koelte komt me tegemoet. Ik zie de thermostaat...
17. oktober 2017
Liselotte is een schaduw van zichzelf geworden. Bijna dagelijks zie ik haar minimaal één keer per dag voorbij lopen. Ze is niet alleen magerder geworden; haar ferme wandeltred is veranderd in een pas van kleine stapjes. Het is duidelijk te zien, dat ze pijn heeft. Desondanks zie ik haar zo nu en dan vuilnis van de straat oprapen en deze in de dichtstbij zijnde vuilnisbak doen. Of ze neemt het mee, als de vuilnisbak overloopt. Ik hoor haar dan schelden. Als ze mij buiten ziet staan of lopen...
25. augustus 2017
Lucy klopt op mijn kamerdeur met de telefoon in haar handen. Ze zegt dat ze een dringend bericht voor mij heeft. Aan de lijn is mijn collega die bij cliënt Kees is: ‘Kees is benauwd en krijgt een blauwe gelaatskleur.’ ‘Over tien minuten ben ik bij je,’ zeg ik tegen haar. Gistermiddag was ik nog op huisbezoek bij Kees, samen met de huisarts. Kees was helder en opgewekt. Hij is nu anderhalf jaar ernstig ziek en heeft zich in zijn lot geschikt. De huisarts verhoogt het aantal...

Meer weergeven